La condition mondiale

 

Gedicht uitgesproken bij de opening van de expositie van Forma Aktua op 7 oktober 2018

 

Als ik kijk naar het werk van Els ter Horst,Susan Baxter en Ina Fekken
moet ik mijn woorden opjagen
tot een troep onrustige honden

Dwaze olifanten stuiven rustloos
in het hete zand
opgedroogde aarde
Terra secca terra secca
aardkloot brandt

Huizen kraken, barsten
door `t ondergronds gedonder
Mens woont in een half huis
of, nog slechter, helemaal zonder
Spoel regeerders, `t hedonistisch droge mondje
neem een prosecco!
Terra secca, terra secca
kom op, wie wil er nog een rondje

ik schiet zei d`een, je hartstikke dood
moet je doen zei d`ander
en hij schoot

Algoritmen hagelen
op digibeten
eigen schuld,
dat zij niks weten
he, jij daar,
Jij bent niet meer nodig
nutteloos, volkomen overbodig

dwaze olifanten stuiven rustloos
in het hete zand
terra secca terra secca

trump torenhoge steekvlammen
spatten vuur
en helpen aardkloot naar het laatste uur
terra secca, terra secca

Haatvoertuigen van de riggel
ratelen over straten en pleinen
republikeistenen
worden gesmeten naar
zoekenden naar een plek
waar ook al chaos heerst en maar schreeuwen:
Amerika eerst, Amerika eerst

Hoort oh hoort
kunstmateloze intelligentie
krijgt voortaan het woord

en jaha
Robotterikken passen nu op oma
eenzaam en gans alleen
desnoods totaal in coma

we zetten volk met volgens ons
de kop vol zand
met een slim robotje
aan de kant
we maken ze , wat heet,
in een klap obsoleet
en weet je wat dat betekent
ga maar zitten stakker
voor altijd op je reet

Aardkloot brandt
raast op afgrond
wilt ge dat die in de diepte stort?
Nee, dan wordt het tijd dat ge wakker wordt
Daar moeten we allen bij betrekken

Was getekend
geschilderd
en geknipt
Els ter Horst,Ina Fekken en Susan Baxter

Ton Meijer

 

 

 

 

Plek

 

Hommage aan C.O.Jellema

Het laatste licht van de dag
Over velden en water
Door het raam van het oude cafë
Met de voorname stoelen
De eikenhouten tafels
En verschoten schilderijen
Maakt vermoeid landschap van zijn gezicht
Wachtend op vrienden
Zit hij daar
In zijn lichaam
Vriendelijk, gedienstig
Dat samentrekt, ontspant, stuwt,
Rijst en daalt,
Dat lichaam waarop hij rekenen kan
Dat lichaam van alle dagen
Zoals een lichaam hoort te zijn

Alleen wat moe

Wachtend op vrienden
Glas cognac, sigaartje

Niet wetend van het ding
Dat groeit in hem
Woordloos,
Zonder argumenten
Aarzelend maar zeker
Doet zinken
Naar de oppervlakte

Wachtend op vrienden

De plek
Waar nog altijd op dat uur
Het licht over velden en water
Het oude café binnen valt
Licht
Dat blijft
Voortaan van hem is

En van ons

Ton Meijer

Gepubliceerd in

“Kwam iemand in de tuin vanmiddag”
Uitgeverij De kleine Uil

VREDE IS ETEN MET MUZIEK

 

 

De saxofonist stulpt zijn lipsels
als vochtige meloenen
over zijn uitgerekte banaan
waait ronde neveltonen over
eters
moeten zich verliezen
poëtisch onverstaanbaar
in een vederzacht verdrinken
ik zal u behoeden
ik ben een zacht blazende dichter
een zoet lippendier
een poëtische panter
op fluwelen voeten
op fluistertoon
verleid ik
lispel ik
accomodeer uw luistergangen
opdat u de klanken
van mijn opiumfluit kunt vangen
ach hoor toch hoe ik klink
ik ben een goeroe
een koerende goeroe
met gehesen neusgaten
rol ik mijn matje van centerparks uit
kuch ritueel naar het oosten
schrijd naar het licht
spreid mijn armen
en roep mij zelf uit
tot vredesdruif

kale hond ligt
apocalyptish op de vloer
en wacht

diabolus slokt en slapt
smakkend
in de groene worm vol water
gekke gerrit is er ook
incognito
met gedeukte kop
net gearriveerd
uit middeleeuwen
slist
‘t zal alleen maar erger worden

tante Guus
met de bibelebonse muizenissen
in haar schedelpot
Kijkt weg van vogel
met gestrekte pootjes

kale hond ligt apocalyptisch
op de vloer
en wacht

Kees en Joke
Dolce vitalisten
zuigen lijf en leden
tot een roze lenteworm

ome Frans loert
tussen opgewarmde familie
met een glimlach
van 100 jaar op zijn smoel
op zijn uitgedroogde scrotum
medicijnpot tussen knikkende knieën
bladert in arcadische landschappen
van lijven van toen
hij nog god was

kale hond ligt er nog
wacht
als ‘t beschaafde wezen
nog verder van huis is
vieren de beesten feest
vreten
even eerlijk opgevreten
en aap?
aapt zoals de apen apen
drinkt zich dood

vreten voor de vrede krijst tante erika H.F. hysterica in excelsis deo
oh ja, de kale hond
wacht..
op de vloer..
apocaliptisch..

trommel roffelt
lang aanzwellend tromgedonder
gitaar jankt gillende messen
magere jan jammert
nader tot u

kale hond
neemt het woord

Ton Meijer